De eerste menselijke aanwezigheid situeerde zich in het laat-neolithicum (Michelsbergcultuur). Vanaf de metaaltijden (brons– en ijzertijd) was een aantal plaatsen al dan niet voor een langere tijd bewoond. De verspreide erven bevonden zich op hoger gelegen plaatsen aan de rand van alluviale vlaktes en dicht bij waterlopen. Een mooi voorbeeld van een erf is opgegraven op de terreinen van Continental Foods in Kalfort. Het erf omvat twee hoofdgebouwen, enkele bijgebouwen en spiekers (vier- of meerpalige constructies met een opslagfunctie) en een waterput. Dit erf uit de late bronstijd of het begin van de vroege ijzertijd lag aan de rand van bosgebied. Uit de ijzertijd zijn verschillende sites gekend. Opgravingen op de Amer, Lichter en het Winkelveld in Kalfort, de Winning in Ruisbroek, het landschapspark in Liezele en aan de Zeuthoeve in Puurs legden ettelijke erven bloot. Zo weten we dat we in de midden-ijzertijd en zeker in de late ijzertijd/ vroeg-Romeinse tijd al van een redelijke bevolkingsdichtheid mogen spreken. De Romeinse periode bracht tal van nieuwe ontwikkelingen. Er zijn heel wat erven opgegraven in het landschapspark te Liezele en aan de Lichter in Kalfort. Aardewerk gevonden aan het Steentjen in Liezele en aan de Essendries in Kalfort verraadt dat ook daar bewoning was in deze periode. Op een van de erven van het Landschapspark in Liezele was een kleine smidse gevestigd waar ijzeren voorwerpen gemaakt en hersteld werden. Onderzoek van pollen toont landbouwgronden in de nabijheid van de erven aan. Fragmenten van kleine handmaalstenen wijzen dan weer op het huishoudelijk verwerken van granen. Archeologisch onderzoek wijst op een bloeiperiode in de midden-Romeinse tijd, gevolgd door een afname van de bewoning in de laat-Romeinse tijd (late 3de eeuw tot en met de 4de eeuw) en de vroege middeleeuwen. Toekomstige opgravingen zijn nodig om dit beter te begrijpen en het beeld te bevestigen of te nuanceren. Opmerkelijk is dat er bij de opgravingen nog geen erven uit de laatRomeinse tijd zijn blootgelegd. Uit de vroegmiddeleeuwse periode (5de tot en met 9de eeuw) zijn tot nog toe nog niet veel bewoningssporen bekend. Wel is op het Winkelveld bij Kalfort een waterkuil gevonden uit de 6de of de 7de eeuw. Uit de periode na de vroege middeleeuwen zijn er verschillende sites in Klein-Brabant gekend. Een volmiddeleeuwse waterput is in het dorpscentrum van Liezele opgegraven (970-1040 n. Chr.). Nabij het fort van Liezele in de Molenbeekvallei is de rand aangesneden van een erf uit de volle middeleeuwen met restanten van enkele bijgebouwen, twee graanopslagplaatsen, een hooimijt en een erfafbakeningsgreppel. Ter hoogte van sportpark De Schans in Kalfort is een kleine bewoningscluster uit de volle middeleeuwen opgegraven. De oudste resten in de kerk van Puurs gaan ook minstens terug tot die tijd. Tijdens de Karolingische periode werd Puurs geschonken aan de abdij van Kornelimünster bij Aken. De abdij had Puurs tot 1276. In 1292 kreeg Puurs zijn keure en in 1443 mocht er zich een handelsrechtbank vestigen. Na de Franse revolutie werd het verheven tot hoofdplaats van een kanton dat naast Puurs ook nog Liezele, Lippelo, Hingene, Mariekerke, Sint-Amands, Weert en Bornem omvatte. Toen Puurs in 1873 een dekenij werd, strekte de gemeente zich uit over onder andere Breendonk, Coolhem, Eikevliet, Oppuurs en Sauvegarde. Breendonk werd in 1779 afgescheiden, Oppuurs in 1803.

Wikipedia (CC-BY-SA 3.0)

👉 Easily get elevation data in JSON, GeoTIFF and KML formats using Elevation API

Bedankt voor het steunen van deze site ❤️
Doe een donatie